ขอบคุณ...

 

ตอนแรกว่าจะไม่เขียน  จนเลยมาจะหนึ่งอาทิตย์  เกิดเปลี่ยนใจ...เฮ้ย! เขียนดีกว่า

 

พอดีได้เข้าร่วมโครงการพี่เลี้ยงเด็กของคณะ  เนื้อหาไม่มีอะไรมาก...

"ขึ้นไปเล่นกับเด็กบนวอร์ด"

ไอ้เราไม่ใช่พวกรักเด็กแท้ๆ  ก็ดันไปกับเขาจนได้

 

ไปถึงที่แล้ว  โอ้!  ยั้วเยี้ยจริงๆ

ได้เห็นเพื่อนๆหลายคนกลายเป็นนางฟ้า  เห็นแล้วอยากเป็นเด็กบ้าง -.,-

ดูเพื่อนๆเล่นกับเด็กแล้วเพลินดี

 

หันมาดูตัวเอง... 

ไม่รู้ว่า "เล่น" ของเรา  จะกลายเป็นการ "ทารุณ" ลูกชาวบ้านเขาหรือเปล่า

 ก็เด็กมันน่าแกล้งนี่น้าาา~...

 

อย่า  อย่าเพิ่งคิดว่าเด็กมันน่ารักอะไรขนาดนั้น

 

เจออยู่รายหนึ่ง  นั่งนิ่งบนรถเข็นไม่พูดไม่จา  ชวนมาเล่นก็เข็นรถหนี  ตามตื๊อก็หนีอีก  ถามชื่อก็ไม่บอก...

 

อุวะ!  คนมันความอดทนต่ำนะเฟ้ย!  ทำเป็นหยิ่ง...เดี๊ยะ ปั๊ดเหนี่ยว - -*

 

ดูท่ายังไงก็ไม่ยอมพูด  เออ...กูก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับเอ็งเหมือนกัน  เอาแต่จับโปเกมอนอยู่ได้

เป็นคุณจะทำยังไง  ไอ้เราอุตส่าห์ปั้นหน้ายิ้ม  เข้าไป  "ชื่ออะไรครับ  ไปเล่นตรงนู้นด้วยกันมั้ย  มีเพื่อนเล่นอยู่เยอะเลย"  ฯลฯ

 

ไอ้เราก็เหนื่อยแล้ว  เลยต่างคนต่างนั่งกันนิ่งๆ  ไม่พูดไม่จา  ดูมันจับโปเกมอนต่อไป

เออ...มีคาเตอร์ปีโผล่มาด้วย (ดักแด้ที่จะโตไปเป็นผีเสื้อนั่นแหละ...จำกันได้บ่)

 

ดูนานๆไปเริ่มมีตัวที่จำชื่อไม่ได้โผล่มา

นึกไม่ออก...เครียด!

เลยลองถามเด็กมันดู  เออ  มันตอบด้วยเว้ย

 

ก็เริ่มคุยกัน  ไม่ใช่เรื่องไหนหรอก...ก็โปเกมอนนั่นแหละ - -"  ห่างหายไปนานมันก็จำได้บ้าง  ไม่ได้บ้าง

แต่ก็ดีที่ลืม  เพราะเด็กมันรู้  มันเลยพูด(แบบออกแนวทับถมคนแก่กว่า...- -**)

 

คุยไปสักพักเลยลองชวนมันออกแบบโปเกมอนของตัวเอง

วาดๆไป  มีการมาสั่งกันอีก  ให้วาดนู่นวาดนี่ให้....ลามปามนะเอ็ง  มันไม่ได้วาดง่ายๆนะเฟ้ย

จะมาอยากได้ปิ๊กาจู้...ข้าวาดหนอนได้สักตัวก็เก่งแล้ว 

 

ใจจริงอยากจะตบมันหน้าทิ่มไปหลายทีด้วยความที่มันกวนตีนเหลื๊อเกิน  แต่ก็ต้องข่มไว้  ผู้ใหญ่อยู่เยอะ

รักเด็กค่ะ...โฮะๆๆ ^O^

 

ตะล่อม(หรือข่มขู่) ถามอยู่อีกสักพักเลยรู้ชื่อ

ตบหัวลูบหางแบบเพื่อนกันได้ไม่นานก็ต้องกลับ  ถึงเวลานอนของเด็กมันแล้ว  คราวนี้เลยตามไปส่ง

 ก็ขนาดเด็กกับรถเข็นมันต่างกันเหลือเกิน  เด็กสิบขวบอะไร  ผอมแห้งอย่างกับห้าหกขวบ

 

ก่อนกลับยังจะให้วาดตัวยึกยืออะไรไม่รู้ให้อีก  ดีว่าพ่อน้องนั่งอยู่ตรงนั้น

เอ็งรอดตัวไป ไอ้หนุ่ม...

 

ร่ำลากันเสร็จ  เดินออกโรงพยาบาลมา  รู้สึกว่าลดอายุตัวเองไปโข  ขุดเอาเรื่องสมัยเด็กๆมาพูดกับเด็ก

เรื่องสมัยเด็กๆที่แทบจะลืมไปหมดแล้ว...

 

 

 

 

พอมานั่งนึกๆดู....มันก็สนุกจะตาย  ตูลืมไปได้ไงว้า~

ป.ล. โปเกมอนตัวนั้นไม่ได้ตั้งชื่อ  ยกให้เป็นหน้าที่ไอ้เฟิร์สทไป  เอ็งอยากได้ชื่ออะไรก็ไปตั้งเอาเองแล้วกัน

edit @ 2 Sep 2008 21:33:09 by S_IN_NOCENCE